Αναμνήσεις απ το θέρο !!

Καλοκαίρι του 1963 Αρχές Ιουλίου ,ο  Γιάννος της Γιώργαινας ,  πέντε ετών  τότε  παιδί  ,  τον  έστειλε η  μάνα  του να μείνει κάποιο διάστημα  στην Γραμμένη Οξυά στο πατρικό της σπίτι ,όπου θα τον φρόντιζαν όχι μόνο  οι γονείς της αλλά και οι αδερφές της που ήσαν ακόμη ελεύθερες ..και του είχαν μεγάλη αδυναμία μιας και είχε το όνομα του πατέρα τους ..Πλησίαζε ο καιρός του θερισμού και το χωριό είχε μεγάλη παραγωγή σταριού , όλες οι πεζούλες απ το ποτάμι ως τις παρυφές της οξυάς ήταν καλιεργημένες , σιτάρι  έβαζαν στις Παναγιές μέχρι της Πέτρας τα λιβάδια , στου Μάζη ,στα Καλαμάκια, στο Μέγα λιβάδι  και προς τους Αγίους   Αποστόλους , ενώ καλαμπόκια  τριφύλια και φασόλια έβαζαν προς την Αι Μαρίνα , τα Ζηρέλια ...τα αμπέλια ήσαν όλα συγκεντρωμένα  στην περιοχή του κάτω χωριού ..και ξεκινούσαν απ το ύψος του ποταμιού (Εύηνου) και έφταναν σχεδόν ως το κάτω χωριό , Πατάκα έβαζαν  σε ψηλότερα σημεία πχ   πλάτανος , Στόγγια και Νταμνιάνη , κάθε σπίτι είχε τον κηπάκο του και τα γιούρτια του (κήποι λίγο πιο μακρυά) στα οποία έβαζαν ντομάτες, πιπεριές μελιτζάνες ,σκόρδα , κρεμύδια ...Νερά υπήρχαν άφθονα που ξεκινούσαν  από το ρέμα της Οξυάς με χωμάτινα αυλάκια έφταναν στα χωράφια , κάθε αυλάκι είχε και το όνομα του ..Χωριανό , Μσιακό , Ζερελιώτικο , Καλογερικό ...Και πολλά χωράφια είχαν δικό τους νερό που το μάζευαν σε στέρνες για το πότισμα ....Σαν έφτασε η μέρα του θερισμού ξεκίνησαν όλες οι γυναίκες πρωί πρωί με τα δρεπάνια , ήταν η χρονιά που χτιζόταν η εκκλησία του Αι Θανάση και οι άντρες  δούλευαν  βγάζοντας ,  κουβαλώντας ή πελεκωντας πέτρες για το χτήσιμο ..μαστοροχώρι ήταν η Στίστα εκείνα τα χρόνια και άκουγες συχνά να ρωτάνε ο ένας τον άλλο , ποιός έφτιαξε τον κόσμο και να απαντούν ...μα φυσικά οι Σιστνοί ,αφού ήσαν όλοι μαστόροι!!  Και οι αδερφές της Γιώργαινας ξεκίνησαν πολύ πρωί να πάνε στο Μέγα Χωράφι πέρνοντας μαζί τους και το Γιάννο , του έστρωσαν στο κάτω μέρος του χωραφιού  και ξεκίνησαν να θερίζουν , δύσκολη δουλειά ο θέρος ,  ήθελε τέχνη ,  με το δρεπάνι που κρατούσε στο ένα χέρι αγκάλιαζε ο θεριστής ένα μάτσο από στάρι (χερόβολο) και ενώ το έκοβε τραβώντας προς τα πίσω , με τη βοήθεια και του άλλου χεριού το τοποθετούσε  κάτω με τάξη , έπρεπε το κόψιμο να γίνεται πάντα στο ίδιο ύψος για να μπορέσουν να φτιαχτούν δεμάτια...όταν ό ήλιος ανέβηκε απ τις κορφές των Βαρδουσίων ως μια οργιά το παιδί ξύπνησε και ήθελε να παίξει , ήθελε κι αυτό ένα δρεπάνι και άρχισε να το ζητάει επίμονα αλλά μάταια , δεν υπήρχαν παιχνίδια τότες  υπήρχε όμως ευρηματικότητα ...Προς το κατώτερο σημείο του χωραφιού υπήρχε μεγάλη βελανιδιά που πρόσφερε τη σκιά του στους θεριστές , εκεί κρεμούσαν τα παγούρια με το νερό , καθώς και τα ταγάρια (σακούλια) με το φαγητό που έπαιρναν μαζί τους , μιας και τότε δεν υπήρχε ωράριο και οι θεριστές δούλευαν ήλιο με ήλιο , μόνο το μεσημέρι σταματούσαν για φαγητό κι όταν τέλειωναν απ το δικό τους χωράφι , πήγαιναν να βοηθήσουν κάποιο συγχωριανό σε κάποιο άλλο χωράφι ...Περνώντας  μια τριχιά πάνω από ενα γερό κλαδί που ήταν οριζόντιο και παράλληλο στο σύνορο του χωραφιού ,έφτιαξαν μια κούνια αρκετά ψηλή και έβαλαν επάνω το μικρό ώστε να κοιτάζει προς τα κάτω , και αφού τον βοήθησαν στην αρχή μετά τον άφησαν να αιωρείται ...Το παιδί ηρέμησε για αρκετή ώρα μάλλον ξεχάστηκε κοιτάζοντας , έβλεπε κι άλλους ανθρώπους να θερίζουν  , από εκείνο το σημείο έβλεπε τις κορυφές απ τις πανύψηλες λεύκες προς το μέρος του χωριού  να αιωρούνται ...οι λεύκες που ήταν διάπαρτες σ΄όλο το χωριό  έδιναν μια ακόμη μοναδικότητα σε αυτό το όμορφο μέρος  ...έβλεπε τις κορυφές των Βαρδουσίων και απέναντι στου Μάζη τις αντανακλάσεις των δρεπανιών ...κι άκουγε τους ήχους της φλογέρας που ερχόταν απ την απέναντι ραχούλα και το τραγούδι των τζιτζικιών...  και λίγο πιό κάτω στο μονοπάτι που ένωνε την Άνω με την κάτω Γραμμένη έβλεπε γυναίκες , τσελιγκοπούλες  με παραδοσιακές φορεσιές , καβάλα σε άλογα να προχωρούν προς τα πάνω και να σταματούν στο μσιακό το αυλάκι για να ποτίσουν τάλογα και να συνεχίσουν προς τα λιβάδια της οξυάς όπου έβοσκαν τα κοπάδια ..