το ξύλινο γεφύρι

Το μονοπάτι που οδηγούσε από την Κυδωνιά προς την Παλούκοβα διέσχιζε το Φίδαρη (Εύηνο) , το χειμώνα που το ποτάμι είχε πολύ νερό ,το πέρασμα απέναντι γινόταν με   ένα ξύλινο γεφύρι , το γεφύρι του Τσώτα ,υπήρχαν κάμποσα  ξύλινα γεφύρια όπως το γεφύρι στου Τσάγγα το Μύλο , στου Λιάσκα το Μύλο  κ.α. Συνήθως αυτά τα γεφύρια δεν ήταν τίποτα περισσότερο από  δύο  ξύλα που τα ένωναν σε μεγάλες κοτρώνες που βρίσκονταν στις απέναντι όχθες ... Πήγαινα πρώτη δημοτικού ,όταν κάποιο χειμωνιάτικο πρωινό προσπάθησα  να περάσω απέναντι, που είχαν πάει οι γονείς μου για να μαζέψουν βελανίδια για τα ζώα , είχαν πάρει μαζί τους και το μεγαλύτερο αδερφό μου ενώ εμένα μου απαγόρευσαν να πάω  μαζί τους και με άφησαν σπίτι …Περπάτησα στο μονοπάτι και σε λίγη ώρα  έφτασα στο γεφύρι …προχώρησα κάνοντας διάφορα ακροβατικά ως τα μισά, όμως σκόνταψα και έχασα την ισορροπία μου , και άρχισα να κινούμαι ακανόνιστα πέρα δώθε ..  Ο φόβος με κατέβαλε , τα γόνατα λύθηκαν , έσκυψα και αγκάλιασα τα ξύλα , γαντζώθηκα πάνω τους , έτρεμα …. έβλεπα στο μισό μέτρο το νερό του ποταμού νε κατεβαίνει ορμητικό , θολό , στροβιλιζόμενο και  με δαιμονισμένο βουητό να με τραβάει … ένοιωθα φρικώδη έλξη προς τα κάτω , η ψυχή μου είχε κιόλας γίνει μέρος της ροής του ποταμού ..Έκλεισα τα μάτια ,προσευχήθηκα , έμεινα ακίνητος ,  άκουγα μόνο το  απόκοσμο βουητό του ποταμού να με καλεί προς το μέρος του ..δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εκεί , αφού ο χρόνος είχε σταματήσει …ώσπου κάποια στιγμή βρέθηκα στον αέρα αλλά κάτι με τραβούσε προς τα πάνω..  και χωρίς να καταλάβω βρέθηκα στην απέναντι όχθη όπου άνοιξα τα μάτια μου και είδα τον μπάρμπα Βασίλη τον  παραμυθά του χωριού  που με είχε περάσει απέναντι σηκώνοντας με στους ώμους  του , τον άκουσα να μου λέει :

"Σήμερα ο γέρος πέρασε το νέο πάνω στο γεφύρι...να μην ξεχάσει ο νέος κάποτε να περάσει το γέρο"