το καλύβι των αναμνήσεων

To Καλύβι  των αναμνήσεων 

Μισογκρεμισμένο στέκεται ακόμη στη θέση του το πέτρινο καλύβι του πατέρα μου που το έχτισε όταν επέστεψε στο χωριό μας την Κυδωνιά (Ζηλίστα) μετά τον επαναπατρισμό , αφού τα χωριά της ορεινής Ναυπακτίας είχαν εκκενωθεί στη διάρκεια του εμφυλίου και οι κάτοικοι είχαν εκτοπιστεί σε διάφορες πεδινές περιοχές  …Κάτω από μια τεράστια κοτρόνα  ήταν χτισμένο το καλυβάκι στο μέσον σχεδόν του πατρικού κτήματος στη θέση λυκότρυπα  μισή ώρα δρόμο μακριά απ το χωριό , το είχε χτίσει ο ίδιος με τα χέρια του ... τι κτήμα, εφτά πεζούλες όλες κι όλες που οργώνονταν με το τσαπί ..η πάνω -πάνω πεζούλα καθώς και οι κάτω  τρείς  πεζούλες ήσαν σπαρμένες με τριφύλλι που μετά από κάθε κόψιμο και αφού στέγνωνε αποθηκευόταν στο καλυβάκι..Στις ενδιάμεσες πεζούλες φυτεύανε φασόλια αλλού κλαρωτά και αλλού κολοβά , και αλλού γίγαντες , μπίζια , ντομάτες , πιπεριές ,καστραβέτσια, πατάκες , μελιτζάνες , ευδοκιμούσαν όλα μιας και  ήταν ποτιστικό αφού στην πάνω άκρη προς το ρέμα ανάμεσα σε πελώρια πλατάνια υπήρχε πηγή με λίγο και δροσερό νερό, δεν υπήρχε νοστιμότερο νερό  (τώρα υπάρχουν μόνο τα πλατάνια αφού το νερό το πήραν για την υδροδότηση του χωριού )  που το μάζευαν σε γούρνα χωμάτινη  χωρητικότητας περίπου 10 κυβικών μέτρων και η οποία γέμιζε δύο φορές τη μέρα και έτσι το πότισμα γινόταν πρωί και σούρουπο αφήνοντας ελεύθερο το νερό να βγαίνει από τον καρνόχο (κρουνό εκροής) που υπήρχε στη βάση της γούρνας , και η κοπριά ήταν άφθονη αφού σε μικρή απόσταση υπήρχε μαντρί με γίδια ..Στα δέματα  (πέτρινες μάντρες ) που στήριζαν τις πεζούλες είχε φυτέψει ο πατέρας πολλών λογιών κλίματα , κάποια υπάρχουν ακόμη και έχουν αναρρηχιθεί πάνω σε δέντρα και είναι κάθε χρόνο γεμάτα με σταφύλια ..στα δεξιά της μεγάλης κοτρόνας  υπάρχει  άλλη μικρότερη κοτρόνα και ανάμεσα τους στενός δρομίσκος που συνδέει τις πεζούλες αλλά λειτουργούσε και ως καταπότης  για την ροή του νερού που ερχόταν απ τη γούρνα για το πότισμα …τη  δεύτερη από την κορυφή πεζούλα την χώριζαν οι κοτρόνες  σε δυό μικρότερες πεζούλες ..στη μια υπήρχε κρεβατίνα με βρωμοστάφυλλα και στην άλλη κρεβατίνα με την ποικιλία "κοσμάς" που έφερε ο Κοσμάς ο Αιτωλός όταν πέρασε απ την περιοχή ..δεν έλλειπαν τα Δέντρα  πέντε - έξι συκιές ..πέντε  καρυδιές , δυό καστανιές που είχαν φυτρώσει στον καταπότη και έγιναν ψηλές σαν λεύκες , μια  κερασιά ακριβώς κάτω απ το καλύβι  μια μηλιά στη μεσαία πεζούλα ,κάμποσες αγριοκερασιές  , και μια λεπτοκαρυά (φουντουκιά) στη βάση της μεγάλης κοτρώνας ,στην κορυφή υπήρχε πεζούλα ακαλιέργητη (αφού ήταν ψηλότερα από τον καρνόχο της γούρνας ) με   αρκετές αιωνόβιες βελανιδιές και στον ίσκιο τους καθόμασταν για φαγητό κάποια μεσημέρια  , άλλες φορές τρώγαμε μπροστά απ το καλύβι .... επειδή δεν μου πολυάρεσε να τρώω ήμουν πάντα πρόθυμος να πάω στη βρύση να φέρω νερό , να παίξω λίγο στη γούρνα και να θαυμάσω τα πλατάνια ...μια φορά που  η γούρνα ήταν σχεδόν άδεια έβγαλα τα πλαστικά πέδιλα , μπήκα στη γούρνα και άρχισα να παίζω κυνηγώντας τα  μπακακάκια , αφού άργησα να εμφανιστώ ήρθε ο πατέρας μου σιγά -σιγά και με εντόπισε , ξαφνικά τον ακούω να μου λέει με σιγανή φωνή.. μην κουνηθείς Γιάννο από εκεί που είσαι , και γυρίζοντας προς το μέρος του τον είδα να κρατάει κλαδί δέντρου μήκους περίπου 1,5 μέτρο  διχαλωτό στην μία άκρη που έμοιαζε με φορτωτήρα που χρησιμοποιούσαν για το φόρτωμα σε μουλάρια ή άλογα , τρόμαξα και έμεινα στήλη άλατος ..πατάς πάνω σε μια οχιά μου είπε , όταν σου πω, να φύγεις γρήγορα , τότε κοίταξα προς τα ξυπόλητα πόδια και είδα την οχιά κάτω απ το δεξί μου πόδι που ήταν έξω απ το νερό σε λασπώδες αλλά στεγνό μέρος , καθόταν πιό ήσυχη κι από μένα  κι ενώ την κοίταζα είδα τη διχάλα να την εκλωβίζει σε σημείο ανάμεσα στο κεφάλι της και το πόδι  μου  και άκουσα τον πατέρα μου να φωνάζει "φύγε" και έγινα καπνός ...  για καλή μου τύχη η οχιά είχε στο στόμα της ένα μπακακάκι ...εκείνα τα χρόνια το δασαρχείο είχε επικυρύξει την οχιά με 20 δραχμές τη μία ..