Φθινόπωρο 1964

Σεπτέμβρης  1964  κάποιο πρωινό   Δευτέρας ακούγεται ξανά   η καμπάνα του Αι Γιάννη. Δεν είναι κάποια θρησκευτική γιορτή αλλά είναι το κάλεσμα προς τα παιδιά του Δημοτικού ότι το σχολείο ξεκινάει και πάλι! Στα στενά δρομάκια του μικρού μας χωριού τα παιδιά ανταμώνουν ξανά με χαρές και γέλια με χέρια κατάμαυρα από το μάζεμα των καρυδιών και πόδια γρατζουνισμένα από τα παιχνίδια του καλοκαιριού.  Τα παιδιά έχουν ένα ακόμη λόγο να χαίρονται διότι οι διακοπές εκείνα τα χρόνια δεν σήμαιναν ξενοιασιά. Τα παιδιά όλο το καλοκαίρι ήταν υποχρεωμένα να συμμετέχουν και να βοηθάνε  στις διάφορες δουλειές, τα  αγόρια αναλάμβαναν κυρίως να σκαρίζουν τις γίδες που είχε κάθε νοικοκυριό, ενώ τα κορίτσια βοηθούσαν στις δουλειές του σπιτιού.

Το φθινόπωρο η Κυδωνιά ήταν ένας τόπος αφθονίας , φρούτα παντού σύκα- καρύδια -κράνια βατόμουρα και οι κληματαριές – κρεβατίνες έξω από τα σπίτια φορτωμένες με κόκκινα σταφύλια αλλά και άσπρα που τα έλεγαν ασπρούδες.

Έξω από τα σπίτια έβλεπες ξύλινα  βαρέλια και κάδους  που  οι χωρικοί καθάριζαν υπομονετικά διότι πλησίαζε η μεγάλη γιορτή που ήταν ο τρύγος που γινόταν συγκεκριμένη ημερομηνία συνήθως 20 Οκτωβρίου και έπαιρναν μέρος όλοι μικροί μεγάλοι. Μέχρι την ημέρα του τρύγου γίνονταν και άλλες εργασίες όπως η συγκομιδή  από καλαμπόκια - φασόλια , κολοκύθια και άγουρες ντομάτες – πιπεριές  για να παρασκευάσουν τουρσί!

Μετά το πάτημα των σταφυλιών άρχιζαν και τα πιο ωραία γλυκά αξέχαστες  οι Ζηλιστινές μουσταλευριές και  ευτυχώς το χωριό από εκείνα τα χρόνια είχε πολλές καστανιές – μαρονιές και το μάζεμα το κάστανου είχε κι αυτό εορταστικό χαρακτήρα!

Μπαίνοντας ο Νοέμβριος τα χρώματα γύρω ήταν όλα χρυσοκόκκινα, το κρύο ήταν έντονο και κάθε  πρωί η Σαράνταινα ήταν ανταριασμένοι. Ο τραχανάς είχε  ξεκινήσει να είναι το επίσημο πρωινό. Η ζωή προχωρούσε σύμφωνα με τα έθιμα γινόταν η σπορά του σιταριού κυρίως στη Γούστιανη έσπαιρναν σιτάρι αλλά και σε άλλα σημεία.

Όταν τέλειωνε ο κύκλος των φθινοπωρινών εργασιών και είχε κρυώσει ο καιρός και  ενώ ο μούστος έβραζε στα βαρέλια ο νοικοκύρης φώναζε τους συγχωριανούς, να μαζευτούν ένα βράδυ για να ξεφλουδίσουν το καλαμπόκι ,έτσι σχεδόν κάθε μέρα γινόταν και κάποιο ξεφλούδι σε κάποιο από τα σπίτια του χωριού. Τα παιδιά έπαιρναν μέρος στο ξεφλούδι τις πρώτες ώρες (6-8) και η χαρά τους ήταν να δίνουν σάλτα και να χώνονται μέσα στα φλούστρια (φλέσουρα.  Όταν έφευγαν τα παιδιά οι ενήλικες οι οποίοι έβγαζαν σχεδόν όλη τη δουλειά το άρχιζαν τα καλαμπούρια , έπιναν  κρασί ,έλεγαν διάφορα ανέκδοτα φυσικά το έριχναν στο τραγούδι, ενώ οι σπιτονοικοκυρές προσέφεραν κρασί, τσίπουρο, τηγανίτες και καμία πίτα. Εδώ γινόντουσαν και πολλά προξενιά.

Τελειώνοντας ο Νοέμβριος κάθε σπίτι ήταν σχεδόν έτοιμο για να ξεχειμωνιάσει , είχε συγκεντρώσει αρκετές προμήθειες , ξύλα και τρόφιμα  συνήθως το Νοέμβριο περνούμε και ο καλατζής για να κάνει επίστρωση στα χαλκώματα τα οποία θα είχαν πολύ δουλειά τις μέρες των γιορτών.