Ωραία ήταν στο χωριό …Να είχαμε και λίγο ξυνόγαλο !!
Κάθε φορά που πάω τον Αύγουστο στο χωριό νοσταλγώ το δροσερό ξυνόγαλο που πίναμε όταν ζούσαν οι γονείς μου και είχαν τις γίδες …Το ξυνόγαλο ήταν παράγωγο του γάλατος είναι αυτό που απομένει μετά την επεξεργασία του γάλατος για την παραγωγή βουτύρου ..Η όλη διαδικασία είναι σχετικά απλή ..Σε ένα καζάνι που τοποθετούσαν σε ένα δροσερό μέρος ,συγκέντρωναν το γάλα δυό ή τριών ημερών αφού πρώτα το στράγγιζαν καλά ..Στη συνέχεια μετέφεραν το χοντρόγαλο που είχε αρχίσει να ξυνίζει σε ένα ξύλινο δοχείο σχήματος κόλουρου κώνου ..που λεγόταν καράμπα ..Για τον μακαρίτη τον πατέρα μου το χτύπημα του γάλατος ήταν ιεροτελεστία ..Αφού γέμιζε την καράμπα ως την μέση περίπου , την στερέωνε καλά και άρχιζε να χτυπάει το γάλα με το ειδικό ξύλο "καραμπόξυλο" που κατέληγε σε δίσκο διαμέτρου 12 εκατοστών και πάχους 2 έως 3 εκατοστών ο οποίος είχε τρύπες ..Το χτύπημα απαιτούσε τεχνική και γινόταν από πάνω προς τα κάτω με ταυτόχρονη ημιπεριστροφή του καραμπόξυλου ώστε να μην πετάγεται το γάλα και μέχρι να συγκεντρωθεί το βούτυρο στο πάνω μέρος της καράμπας χρειάζονταν 1500 χτυπήματα ..Στη διάρκεια των χτυπημάτων έριχνε τακτικά περιμετρικά της καράμπας παγωμένο νερό έτσι το ξυνόγαλο που έμενε μετά το μάζεμα του βούτυρου ήταν πολύ δροσερό …Όταν τέλειωνε το χτύπημα το βούτυρο έβγαινε στην επιφάνεια λευκό και αφράτο σαν χιόνι και το συγκέντρωνε σε δοχείο και πάνω του έριχνε παγωμένο νερό που το άλλαζε δυό τρείς φορές τη μέρα όταν δεν υπήρχαν ψυγεία ..Αυτό που απέμεινε στην καράμπα ήταν το ξυνόγαλο και ήταν πάρα πολύ νόστιμο και δροσιστικό..
Κάθε φορά που πάω τον Αύγουστο στο χωριό νοσταλγώ το δροσερό ξυνόγαλο που πίναμε όταν ζούσαν οι γονείς μου και είχαν τις γίδες …Το ξυνόγαλο ήταν παράγωγο του γάλατος είναι αυτό που απομένει μετά την επεξεργασία του γάλατος για την παραγωγή βουτύρου ..Η όλη διαδικασία είναι σχετικά απλή ..Σε ένα καζάνι που τοποθετούσαν σε ένα δροσερό μέρος ,συγκέντρωναν το γάλα δυό ή τριών ημερών αφού πρώτα το στράγγιζαν καλά ..Στη συνέχεια μετέφεραν το χοντρόγαλο που είχε αρχίσει να ξυνίζει σε ένα ξύλινο δοχείο σχήματος κόλουρου κώνου ..που λεγόταν καράμπα ..Για τον μακαρίτη τον πατέρα μου το χτύπημα του γάλατος ήταν ιεροτελεστία ..Αφού γέμιζε την καράμπα ως την μέση περίπου , την στερέωνε καλά και άρχιζε να χτυπάει το γάλα με το ειδικό ξύλο "καραμπόξυλο" που κατέληγε σε δίσκο διαμέτρου 12 εκατοστών και πάχους 2 έως 3 εκατοστών ο οποίος είχε τρύπες ..Το χτύπημα απαιτούσε τεχνική και γινόταν από πάνω προς τα κάτω με ταυτόχρονη ημιπεριστροφή του καραμπόξυλου ώστε να μην πετάγεται το γάλα και μέχρι να συγκεντρωθεί το βούτυρο στο πάνω μέρος της καράμπας χρειάζονταν 1500 χτυπήματα ..Στη διάρκεια των χτυπημάτων έριχνε τακτικά περιμετρικά της καράμπας παγωμένο νερό έτσι το ξυνόγαλο που έμενε μετά το μάζεμα του βούτυρου ήταν πολύ δροσερό …Όταν τέλειωνε το χτύπημα το βούτυρο έβγαινε στην επιφάνεια λευκό και αφράτο σαν χιόνι και το συγκέντρωνε σε δοχείο και πάνω του έριχνε παγωμένο νερό που το άλλαζε δυό τρείς φορές τη μέρα όταν δεν υπήρχαν ψυγεία ..Αυτό που απέμεινε στην καράμπα ήταν το ξυνόγαλο και ήταν πάρα πολύ νόστιμο και δροσιστικό..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου